Olijke bende

Donderdag was het voor mijn ouders tijd om te vertrekken en werden we om 15u alweer verwacht op een terrasje, om het volgende bezoek te verwelkomen. Aangezien het voor de bende een vermoeiende reis was geweest, besloten we een beetje te luieren in een parkje vlakbij Place de la Comédie. 's Avonds zijn we niet lang weggeweest, Hanne en ik hadden immers die dag nog bericht gekregen dat we vrijdag alsnog een test konden afleggen om aan de Franse lessen deel te nemen. Opeens bleek het dus wel mogelijk om nog een extra test te organiseren... Nuja, we zullen maar niet klagen natuurlijk. Nu kunnen we langs deze weg weer wat mensen leren kennen. Donderdagavond zag ik ook nog eens toevallig dat het eerste deel van onze Erasmusbeurs gestort werd door de KU Leuven. Heerlijk! Het is dus toch niet nodig om een benefietactie voor mezelf te organiseren (ik begon het tot voor donderdag nochtans sterk te overwegen).

Vrijdagmiddag, na het afleggen van onze Franse test, zijn we met z'n allen naar zee gegaan. Dit keer een ander kustdorpje, nog dichter bij Montpellier dan Carnon (de naam ontglipt me even). Omdat Dries, één van Kaat haar vrienden, jarig was, trakteerde hij ons op een picknick op het strand. Zalig!! Daarna zijn we zowaar met een stoeltjeslift naar de andere kant van de haven gegaan (ik denk dat de stoeltjeslift zeker 10m aflegde :p). Ik voelde me op en top toerist! We hebben dan nog wat rondgekuierd en tegen de avond naar Montpellier teruggekeerd. Daar zijn we in 'Friture Belge', waar ik nog eens kon genieten van een lekkere friet in een teutzakje met een loempia. Daar ga ik zeker nog eens terug! :-) Om de dag af te sluiten, zijn we naar de bar 'Le Circus' gegaan en nog heel even op stap geweest. Jammer genoeg moesten we de laatste tram terug naar huis nemen.

Zaterdag hebben we ook nog wat in Montpellier rondgehangen en 's avonds als afsluiter wat gaan drinken op hun hotelkamers. Gezellig! Het was dan ook erg jammer dat we zondag alweer afscheid moesten nemen. Maar we hebben er weer wat vrienden bij natuurlijk. Belgische vrienden wel, daar ben ik hier niet veel mee, maar het is wel leuk als ik in de zomer terug ben. :-)

Tot zover onze vakantie hier. Morgen zal onze eerste Franse les plaatsvinden en gaan we 's avonds naar Australian Bar met 2 meisjes die we hebben leren kennen bij het afleggen van die Franse test (zij behoorden ook tot de laatkomers). Het leken wel toffe meisjes, benieuwd wat het zal geven... Jullie zullen het alvast zeker lezen in mijn volgend bericht!

Hoog bezoek

De tweede week van de vakantie was een knaller. Van zaterdag tot donderdag kwamen mijn ouders op bezoek en van donderdag tot zondag kwam Kaat met 3 prettig gestoorde kerels van de zomerse temperaturen genieten (20°C, jawel!). Het was dus een week vol plezier, al wil ik voor alle zekerheid toch vermelden dat ik ook wat aan mijn thesis heb gewerkt! Niet dat jullie denken dat ik hier helemaal niks doe...

De mama en papa die op bezoek kwamen... Voor mij betekende het vooral: Yes, eindelijk mijn koffer met zomerkleren! Yes, eindelijk een microgolf! Yes, ik ben niet langer failliet! Al was ik natuurlijk ook wel blij met hun aanwezigheid op zich. :-) Ik heb gretig van de gelegenheid gebruik gemaakt en enkele snoepreisjes naar nabij gelegen dorpjes en steden meegepikt.

Zondag zijn we naar Carnon geweest, een vrij toeristisch kustdorpje. Daar konden we met volle teugen genieten van de eerste zomerse zonnestralen. De zee zag er aanlokkelijk uit, maar ik ben wijselijk toch maar op het strand gebleven. In de namiddag zijn we nog flamingo's gaan spotten, al hoop ik toch dat ik nog een betere foto ga kunnen trekken in de loop van de tijd. Ze stonden nog ietsje te ver naar m'n zin. 

Maandag zijn we naar Saint-Guilhem-le désert gereden, een pittoresk dorpje tussen de heuvels op een dikke 30 km van Montpellier. Een echte aanrader! Onderweg even gestopt bij 2 supermooie bruggen en net buiten het dorpje lag een mooie kunstmatige waterval. Een tip wanneer je het gaat bezoeken: bij het laatste punt waar je kan terugkeren, keer je ook best terug. Wij konden onze nieuwsgierigheid niet bedwingen en zijn dieper de heuvels in gereden, maar het bleek een rit van 20 minuten te zijn vooraleer je nog eens kon terugkeren. 

Woensdag stond een bezoek aan Béziers op het programma, zo'n 70 km van Montpellier. Mooie uitzichten, een mooie kathedraal, maar daar stopte het voor mij ook. Op zich heeft het stadje niet zoveel te bieden vond ik. Het is wel de moeite om er eens een namiddag naartoe te gaan, maar ik vond het toch niet zo mooi als Montpellier en St.-Guilhem-le désert! Woensdagavond zijn we nog een apéro gaan houden bij 2 Marokkanen die we de week ervoor hadden leren kennen en zijn we nog mee op stap geweest. Hele leuke jongens, alleen vertrekken ze morgen voor enkele maanden naar het buitenland... Jammer!

Goede punten, dat moet gevierd worden!

Met veel plezier trakteerden we onszelf op friet-mosselen, in ons favoriete mosselenrestaurant (mosselen met frietjes voor 10,90 euro, daar zegt men geen 'nee' tegen). Daarna naar wat ons stamcafé begint te worden: Circus. Aangezien alle café's zonder 'discotheekvergunning' of iets dergelijks moeten sluiten om 1 uur, besloten we naar Ôbar te gaan. Een discotheek buiten het centrum waar je niet geraakt zonder de feestbus, L'Amigo, te nemen. Feestbussen zijn duidelijk overal hetzelfde: de oudste exemplaren en er wordt uit volle borst gezongen. Ik vroeg aan iemand wat er precies gezongen werd. Het kwam erop neer dat de jongeren voorin zongen dat zij het luidste konden zingen, en de jongeren achterin zongen hetzelfde, maar dan dat diegene die achterin zaten het luidste konden zingen... De Franse versie van "'t is stil aan de overkant!" dus.

Aangekomen bij Ôbar bleek al snel dat de muziek ons ding niet was. En het was daar gigantisch groot, dan voel je je met z'n tweetjes echt maar mini. Hop, terug naar buiten! Gelukkig was ernaast nog een dancing, Côte of Coté ofzoiets. Niet zoveel volk als in de Ôbar, maar daarom zeker niet minder goed! Hier was er gelukkig wel commerciële muziek en konden we ons helemaal laten gaan.

Uiteindelijk besloten we toch de bus om half 4 terug te nemen en kwam ik naast een jongen te zitten. Het bleek om een inheemse jongeman te gaan, die niet ver van mijn kot woont. Namen werden uitgewisseld, ondertussen heb ik dus ook weer een nieuwe Facebookvriend en hopelijk iemand die mij wat meer tips kan geven over het leven van de plaatselijke bevolking. :-) Leuk, leuk, leuk!

Op uitstap

Donderdag stond al langer gepland als: 'verplichte uitstapdag'. We zouden dan onze punten krijgen en wie mij kent, weet dat ik ten allen tijde onnodige stress probeer te vermijden. Geen uren voor mijn Toledo-scherm zitten staren, wachtend op het verlossende 'You have 1 unread e-mail'. Nee, daar doe ik niet aan mee. 

Zodoende namen we om 11.30u de bus naar Aigues Mortes, een dorpje waarvan het oude gedeelte nog steeds wordt ommuurd door gigantische stadswallen. Gezellig, leuke steegjes, een heeerlijke koekjes- en snoepjeswinkel waar je ook mocht proeven, ontzettend winderig en .. klein. Na 2 uur hadden we het er wel gezien. We namen in de namiddag dan ook opnieuw de bus naar Grande-Motte. Onderweg zagen we mosselbanken (vermoeden we), meer-achtige 'plassen' en een roze zoutvlakte (we dachten nog even aan een grote troep flamingo's, maar besloten toch maar voor zoutvlakte te gaan). Flamingo's zijn hier dus ook, met hopen! Niet gedacht dat ik die beestjes hier zou tegenkomen. Sowieso dat ik nog op de foto ga staan met een flamingo dit semester! Aangekomen in Grande-Motte lachte de zon ons tegemoet, was de wind gaan liggen en kon de jas voor de eerste keer dit jaar uitgedaan worden, hoera! (Vandaag heb ik hem zelfs kunnen thuislaten, God I loved it!) Ik waande me nu écht op vakantie. Palmbomen, een stralende zon, een mooie haven, strand en uitzicht op de Middellandse Zee. Heerlijk. We hebben alvast brochures ingeslagen om te gaan duiken, met een bootje de zee op te gaan,... (Jaja, mijn liefste Go Mie!-vriendinnen, je kan hier ook jetskiën!;-)) Ik zie de lente hier al helemaal zitten! En ik geraak hoe langer hoe meer overtuigd van het feit dat het leven aangenamer is als de zon schijnt. Ik denk dan ook dat dat afscheid na 4,5 maanden het moeilijkste zal zijn...

Ohja, voor ik het vergeet: we zijn allebei geslaagd. :-)

Odysseum: Hemel op aarde

Woensdagavond zijn we naar een praat/drinkfeestje geweest in één van de Bâtiments (gebouwen) van Triolet, waar Hanne op kot zit. Het was een klein feestje met Italianen en Tunesiërs. We hebben vooral Francesco (van Napoli) en Aimen (van Tunesië) leren kennen. Aimen was superenthousiast en heeft ons enkele woorden Arabisch geleerd: 3aycheck (bedankt denk ik), chokran (bedankt), 3aslama (hallo), beslama (doei) en labés (hoe gaat het met je). Hij vertelde ons ook dat er zelfs sneeuw ligt in de sahara van Tunesië (misschien overdreef hij wat, ik weet het niet) en dat hij hier voor het eerst in zijn leven winterkleren heeft moeten kopen (en dan koopt hij natuurlijk een lelijke witte winterjas en een witte muts die hij niet meer afzet, gekke Arabieren!). Jammer genoeg werden we om half 1 weggejaagd omwille van geluidsoverlast, einde van het feestje dus.

Sinds gisteren ben ik weer een beetje meer van Montpellier gaan houden. Nadat onze eerste shoppingdag niets had opgeleverd, hadden we de moed al opgegeven. Chayenne had ons echter ook aangeraden om eens naar Odysseum te gaan, een winkelcentrum net buiten de stad. Omdat de solden 14 februari gedaan zijn, vonden we dat we daar toch ook nog eens een kijkje moesten nemen... 

Moest er een aards paradijs bestaan voor vrouwen, het zou er ongeveer uitzien zoals het Odysseum! Alle leuke winkels zijn daar werkelijk in één complex samengebracht. Bovendien is het complex in openlucht, dus in de zomer kan je bruinen en winkelen tegelijk! H&M, Zara, Bershka, Stradivarius, Pull&Bear, Mango,... Het lag er allemaal, en dat allemaal binnen een straal van 500 meter. Ge-ni-aal! Bovendien had elke winkel een uitgebreide mannenafdeling, dus ook zij zijn welkom! En er ligt een Applestore, dat heeft Vincent alvast overtuigd om er ook eens een kijkje te gaan nemen. :) 

Als je honger hebt, kan je trouwens terecht in de Ikea, die daar ook lag en waar je voor 5 euro al een fatsoenlijke maaltijd hebt... Ik denk dat ik hier nog eens terugkom!

De jacht op vrienden

We zijn alweer bijna een week verder, tijd voor een update dus!

Zoals ik al zei, zou de naam Point Zéro hier nog wel enkele keren vallen. Dinsdag was het zover, onze eerste uitgaansavond, onze jacht op vrienden. Een ander Belgisch meisje nodigde ons uit om alvast wat voor te drinken met enkele Erasmussers op haar kot. Zo gezegd, zo gedaan. Al snel raakten we aan de praat met enkele andere 'newbies'. Dimitris uit Griekenland, Daniëla uit Roemenië en enkele Italianen. De gesprekken verliepen nogal moeizaam aangezien iedereen zijn best wou doen om Frans te praten, maar het ijs was gebroken. Op naar Point Zéro dan... 

De vestiaire kostte 2,5 euro (!!). Hanne, ik en onze Griek (hoe kan het ook anders) besloten onze jas dan ook bij te houden. Omdat we pas om 12u waren gearriveerd en om 1u de laatste tram al terug zouden nemen, bleef het feesten die avond binnen de perken. Maar geen nood, we zijn ondertussen ook te weten gekomen dat we op maandag naar Australian Bar moeten, dinsdag Point Zéro, woensdag Cargo en donderdag Ôbar. Er zullen dus nog wel avonden zijn dat we de bloemetjes kunnen buitenzetten. 

's Morgens ging de wekker immers alweer af om 07.15u. Gewapend met koffie en redbull trok ik naar Paul-Valéry, klaar om de strijd aan te gaan met de 8 uren les die zouden volgen. Aangekomen om 08.13u, zagen we tot onze verbazing dat het klaslokaal volledig leeg was... De les bleek afgelast te zijn... Ik kon wel wenen! Terugkeren naar ons kot had niet veel zin, om 10.15u zou de volgende les toch beginnen. We probeerden nog naar het secretariaat te gaan om te checken of we geen les hadden in een ander lokaal, maar ze deden niet open. Natuurlijk niet, welke openbare instantie is er nu al open om 08.15u! We trakteerden onszelf dan maar op een café expresso (zo'n klein straf ding) met een koffiekoek in een patisserie waar het ook nog eens koud was. Ik zei het al, ik kon wel wenen.

Om kwart na 10 ging de les gelukkig wél door. Het leek op Vakdidactiek, iets wat wij ook al gehad hebben. Gelukkig snapten we hier dus wel iets van. In de namiddag hadden we dan 4u economie in een containerklas (ja, je leest het goed!). Nuja, 4u is relatief natuurlijk. De prof was een half uur te laat. Bij haar aankomst begon ze meteen opdrachten uit te delen die de studenten gemaakt hadden. Het zag eruit als een bundeltje met daarin een visitekaartje, een uitgebreide CV en nog iets over competenties. Bovendien zag het ernaar uit dat de punten van de studenten niet zo denderend waren (tussen de 8 en 14 op 20). Hanne en ik natuurlijk in paniek omdat we dat al gemist hadden... Ik vroeg dan ook even aan mijn buur wat dit allemaal betekende. Ze vertelde dat dit dezelfde prof was als ze vorig semester voor het vak Sociale Vaardigheden gehad hadden en dat ze nu het examen van dat vak hadden teruggekregen. Het bundeltje was dus gewoonweg hun examen geweest! Pak van ons hart natuurlijk.

Toen de eigenlijke les na een uur begon, werd ons duidelijk dat we voor ons examen een groepswerk moesten maken en presenteren (en alles op een cd-rom zetten en aan de prof geven. Wat een mop!). Hanne en ik moeten samenwerken met 2 andere Franse (Afrikaanse) meisjes: Odile en Asamara (ofzoiets toch). Gelukkig 2 vriendelijke meisjes, dus hopelijk komt dat nog in orde...

We kregen ook nog een beetje les die namiddag. De prof schreef de hele inhoudstafel van de cursus op bord en wij schreven ze over (echt waar!) - ze werken hier trouwens nog volop met die borden waar je met stift op moet schrijven, beamers zie je amper. Dat nam een dik half uur in beslag... De rest van de les kon ik ook goed volgen, ik mocht alles overtypen van het meisje naast me.

Tot zover onze vermoeiende lesdag. We zijn die dag ook te weten gekomen dat we vanaf nu 2 weken vakantie hebben omdat het herexamens zijn, dus we konden onze misstap van deze ochtend al wat relativeren... :)

Het Mekka van Montpellier

Zoals ik eerder al vertelde, is de tramverbinding om van te snoepen. Het enige nadeel is dat de tram maar rijdt tot 1u 's nachts en het toch een dikke 30 minuten wandelen zou zijn van het centrum tot aan mijn kot. Een ongemak dat snel aangepakt moest worden... Op naar de rommelmarkt!

Chayenne had ons verteld dat we best op de rommelmarkt een fiets konden kopen. Vreemd, dacht ik, maar toch maar eens een kijkje nemen. Het was een rommelmarkt zoals ik er nog nooit één gezien had. Het leek wel het Mekka van Montpellier! Allemaal (vooral mannelijke) Marokkanen die hier een marginale outfit, kapstokken, versleten boeken, een kunstbeen, een zijspiegel, een autoband of elk ander mogelijk onderdeel van een fiets/motor/auto hoopten in te slaan. Ik stelde me vooral geen vragen waar alles vandaan kwam.

Zo stond er dus ook een 'kraampje' waar ze oude fietsen verkochten. We hadden al 2 exemplaren op het oog, maar ze bleken niet te voldoen aan de vereisten van een deftige fiets: een wiel werd eerst opgepompt waarna het toch maar werd vervangen, remmen werden geölied en uit elkaar gehaald, zadels werden verzet,... Uiteindelijk konden we na een half uur vertrekken met 2 V.T.T.'s, zelfs voorzien van een slot (weliswaar voor 5 euro extra). Lichtjes konden we ook nog aanschaffen, maar aangezien iedereen hier door het rode licht wandelt, veronderstel ik dat de politie hier ook qua fietslichtjes niet zo streng zal zijn als in Leuven. Ik wacht dus wel tot mama en papa die van mij meebrengen. :-)

Wat is nu het plan voor het eerstvolgende feestje? Met de fiets de tram op (uiteraard) en 's nachts per fiets terugkeren! Geniaal, toch?

Hoera, een vriend!

Enkele tips voor wie ooit op Erasmus gaat en een studio huurt: neem WC-papier, een internetkabel, een pot, een pan en enkele kapstokken mee. En misschien ook nog bestek, een bord en een glas.

Ik heb het hierboven dus over dingen die ik zelf natuurlijk NIET bij me had. Gelukkig is er een gigantische Carrefour in de buurt en heb ik alle levensnoodzakelijke middelen ondertussen kunnen inslaan. 

We hebben ook een eerste vriendin gemaakt! Chayenne, een Belgische, en ze verblijft hier een jaar. Ik weet het mama, ik moet buitenlandse vrienden maken, maar hé, dat komt nog wel! Al moet ik toegeven dat het nu mijn voornaamste bekommernis is. :) Gelukkig heeft Chayenne ons al enkele leuke plekjes aangewezen, waaronder het danscafé de Point Zero. Ik vermoed dat die naam hier nog vaker zal vallen aangezien daar naar het schijnt de leukste Erasmusfeestjes beleefd worden. Ik ben benieuwd!

Sciences de l'éducation

Het pijnlijkste moment van de voorbije dagen in Montpellier was ongetwijfeld de wekker die vrijdagochtend om 07.00u afging. Zo vroeg sta ik met mijn examens niet eens op. Maar goed, de plicht riep, en we zaten om 08.15u al braafjes in de les. Sciences de l'éducation blijkt niet zo'n populaire richting te zijn, aangezien we maar met een stuk of 20 in de klas zitten.

Gelukkig vonden we al meteen een brave ziel die ons haar notities wou uitlenen, we hadden tenslotte al 3 (of was het nu 4?) weken gemist. Enfin, de les begon en we waren al meteen blij dat we enkele woorden verstonden: Gadamer, Habermas, tradition (of was het nu traduction?) en réalité. We vermoeden dan ook dat dat vak ging over wat wij al in het eerste en tweede jaar gezien hebben. Maar heel zeker zijn we hier natuurlijk niet van. De tweede les: approches anthropologiques was nog erger. We verstonden er werkelijk niks van. Aangezien de studenten niet zoveel noteerden, konden we afleiden dat de prof waarschijnlijk een hele les aan het uitweiden was over één bepaald onderwerp en dat het niet zo belangrijk was om te noteren, gelukkig maar. De prof leek wel geliefd bij zijn studenten en haalde zelfs enkele 'gevoelige' onderwerpen aan... Het ging een tijdje over seksualiteit en Hanne meende zelfs het woord 'orgie' gehoord te hebben. Tjah, dat is hier dus antropologie.

Na de les wilden we ons inschrijven voor de 'Cours français'. Helaas, omdat we zo laat zijn aangekomen, mogen we deze lessen niet meer volgen. Jammer wel, nu zal het een hele opgave zijn om vrienden te maken. Nu MOET ik wel gaan feesten, of ik ga geen Erasmussers ontmoeten!

Comment?

Het moet één van de meest gebruikte woorden van de afgelopen dagen zijn geweest. 'Comment?' Ik snapte uiteindelijk meestal wel wat ze bedoelden, maar ik betwijfel ten zeerste of dat ook wederzijds was.

Die eerste dag dat we aankwamen, verliep niet bepaald volgens plan. Eerste verrassing waar we mee geconfronteerd werden toen we landden: HET SNEEUWDE! Potjandorie, daar had ik niet op gerekend! Montpellier zelf precies ook niet, want het was blijkbaar al vele jaren geleden dat het hier nog gesneeuwd had. Gelukkig voor mij bleef het maar bij enkele sneeuwbuien die dag en heb ik hier voor de rest enkel nog maar zon gezien. Begrijp me niet verkeerd, het is hier nog steeds steenkoud, vandaag zakte de temperatuur tot -5°C. Nuja, dat is nog steeds 10°C meer dan in België natuurlijk. Dus ik klaag niet. :)

Tweede verrassing voor die dag: aangekomen bij residentie Colombière bleek dat ik mijn huur voor die maand al meteen moest betalen. Dat zorgde al voor een gênant tafereel aangezien ik niet genoeg cash bij me had én er niet meer voldoende op mijn lopende rekening stond (dom van me om niet wat van m'n spaarrekening over te zetten natuurlijk). Gevolg: ik gaf alvast al mijn cash en gelukkig gingen ze ermee akkoord dat ik de rest morgen zou betalen. Ik stond daar dus al meteen op de poef.

Derde bekommernis: inschrijven aan onze universiteit Paul-Valéry III - 'gatlelijke' universiteitsgebouwen trouwens, om het met Hanne haar woorden te zeggen. Dat verliep gelukkig vrij vlot. We waren aan het einde van de dag dan ook erg trots op onszelf wat we die namiddag al allemaal geregeld hadden (we hadden immers ook al een tramkaartje voor een maand gekocht, wauw!). Over tramverbindingen gesproken, deze zijn hier echt heerlijk! Voor mijn deur een tramhalte, één halte verder zit Hanne op kot, 5 haltes verder bevind ik mij in het centrum. Bovendien rijdt ze om de 10 minuten. Perfect!

Afscheid

Afscheid nemen is iets vreemd. Eigenlijk neem je meestal niet echt afscheid, maar besef je achteraf pas dat je afscheid genomen hebt. Ik heb het aan den lijve mogen ondervinden. Net zoals de uitdrukking 'ik ga jullie missen' trouwens, of je dat ook daadwerkelijk zal doen, besef je op dat moment zelf nog niet echt.

Ik vond het dan ook allemaal maar vreemd... Het afscheid voelde nooit echt als afscheid, omdat er nog zoveel dingen te doen waren voor ik daadwerkelijk op reis vertrok. Een afscheidsfeestje tijdens de examens, zelfs al eentje voor de blok daadwerkelijk begon, ik vond het maar bizar. Dat ik echt wegging, drong dan ook niet tot me door. Tot de koffer woensdagavond gepakt was en ik écht klaar was voor het vertrek... Toen kwam alles gevaarlijk dichtbij. 's Ochtends volgden de afscheidsknuffels en -kussen en begon ik vaag te beseffen wat 'weggaan' en 'afscheid' nu juist betekenden. Er volgden dan ook even enkele tranen. 

Gelukkig zijn het maar 5 weken vooraleer ik 'die met zijn krullekes' terugzie :).

Kanttekening

Even een kanttekening bij deze blog: in de eerste plaats schrijf ik ze niet voor anderen, maar voor mezelf. Niet omdat ik niets met jullie wil delen, maar om de simpele reden dat ik alle leuke dingen gewoon wil onthouden. Puur voor mezelf, zodat ik later aan de hand van mijn blogberichten nostalgisch kan terugkijken op iets wat hopelijk een leuke tijd is geweest. 

Desalniettemin nodig ik jullie graag uit om mee te genieten van mijn belevenissen tijdens mijn Erasmusverblijf van 4,5 maanden in Montpellier...