Mijn laatste twee weken in Montpellier heb ik nog genoten van de tijd die me nog restte. Aanvankelijk was het plan om nog wat tripjes te doen, maar uiteindelijk besloot ik voor mezelf dat ik mijn laatste dagen wilde spenderen in het stadsleven van Montpellier.
Ook het stadsleven kan vernieuwend zijn, want ik heb voor het eerst in mijn leven sushi gegeten! En ik moet zeggen, dat smaakt beter dan ik dacht. :) We zijn ook op kajakweekend geweest met Asso, de organisatie die ervoor zorgt dat Erasmussers zich thuisvoelen in Montpellier. Het was heerlijk! Ik deelde een kajak met Carolin van Duitsland en we trotseerden vele versnellingen en zelfs een kleine waterval (van beton weliswaar) zonder om te vallen (uiteindelijk vielen we toch om, maar dat was niet onze schuld). Dat was toch wel wat anders dan onze Ourthe! 's Avonds hielden we dan barbecue en feestten tot in de late uurtjes vlak naast de rivier l'Hérault. Ik waande me in één of andere Amerikaanse tienerserie.
Ook in Montpellier was er het EK. Mijn laatste zaterdag in de stad speelde Duitsland tegen ... Geen idee meer eigenlijk tegen wie het was. In ieder geval, ik had met Carolin afgesproken om de match met haar en een bende Duitsers (vooral dokters) te kijken. Het was nog lekker warm weer 's avonds, dus werd er afgesproken op iemands terras en bleek er op de koop toe nog barbecue te worden geserveerd. Ik vond het dus allemaal prima. De wedstrijd werd gevolgd via 2 laptops, al liep dit niet altijd even vlot. Één laptop was trager dan de andere, waardoor de mannen onder ons al snel allemaal naar 1 scherm staarden. Tot plots ook dit scherm vastliep, vlak voor het moment dat de bal in de goal zou belanden. De Duitsers werden gek... Ze snelden naar de andere, tragere laptop en zagen zo gelukkig toch nog dat Duitsland wel degelijk gescoord had. Er werd luidkeels 'TOOORRRR!!' geroepen (zo heb ik ook weer Duits geleerd) en iedereen was tevreden. Na de match (de Duitsers hadden gewonnen) bleven we nog even gezellig napraten en kroop ik aan het einde van de avond met een gevuld buikje voldaan mijn bed in.
Maandagavond zou de laatste keer in de Australian Bar worden, mijn favoriete bar. Haast iedereen die ik nog een laatste keer wou zien, was er! Het was dan ook een zeer geslaagde avond, ik had de ziel uit mijn lijf gedanst en al een eerste afscheid keer genomen van de vele kennissen van de voorbije maanden.
Dinsdag volgde een laatste uitstapje. Een Duitse vriendin was jarig en had een heuse wandeling georganiseerd. We gingen uiteindelijk met 13 op pad, een gezellige bende. Normaal gezien was het de bedoeling dat onze tocht naar de Pic Saint Loup zou leiden, maar de toeristische dienst wees ons erop dat we hiervoor te laat vertrokken waren. Heel erg vonden we dat niet, niemand had veel zin in een hele dag wandelen en uiteindelijk namen we dan een route van 1,5u (heen) tot aan een klein meertje. Het was perfect wandelweer, maar jammer genoeg niet echt zwemweer. We moesten het dus bij een picknick aan het meer houden. De wandeling was erg leuk, wel iets minder efficiënt. Het was overduidelijk: Nederland, België en Duitsland liepen voorop, Italië volgde enkele honderden meters achterop, druk aan het vertellen, foto's nemen, eten, drinken, rondkijken,... Ongelooflijk, die Zuiderlingen! :) Op de terugweg besloot ik bij Enzo, een Italiaan, te wandelen in de hoop om hem wat meer op tempo te krijgen. De andere achterblijvers kwamen wonderwel nog eerder aan als ons... Bleek dat ze gelift hadden! Achja...
's Avonds was het tijd om nog een laatste feestje te bouwen. We organiseerden een apéro en brachten zelf een fles Goldstrike mee, gekocht in Charleroi. We hadden immers vernomen dat niemand buiten de Hollanders dit kende (het blijkt dus echt een Nederlands product te zijn). Hoog tijd voor een degustatie, dachten we. Onze fles viel in de smaak, dat was zeker! Later op de avond werden we nog vergezeld door 2 zwervers die erg graag vertelden over hun situatie. De ene zijn vrachtwagen waarin hij woonde was uitgebrand, hij wachtte naar eigen zeggen nu op de verzekering en zou binnen 5 dagen gaan werken (meloenen in stukjes snijden). En hij koos voor zo'n leven omdat hij geen geld wilt afstaan aan de staat. Ik probeerde hem nog uit te leggen dat ik uiteindelijk toch nog meer geld heb dan hem, ondanks het feit dat ik (of toch mijn ouders) geld afgeven aan de staat, maar daar volgde hij mij precies niet in mijn pleidooi. Tot zover mijn interventie als pedagoog. We sloten onze avond af in de Panama, zowat de 7 Oaks van Montpellier. Uiteindelijk zijn we terug naar onze cité's gewandeld, wat toch wel een dik uur in beslag nam.
Woensdag was het een race tegen de tijd om alles in orde (lees: gepoetst) te krijgen. Gelukkig was ik op tijd klaar om nog een laatste keer naar het strand te gaan en van de laatste Franse zonnestralen te genieten. Ze hebben me gelukkig toch nog een kleurtje bezorgd! Onze laatste avond brachten we door in de Irish Pub, waar we keken naar de match Duitsland-Nederland. We hadden al onze vriendjes opgetrommeld om naar daar te komen zodat we uitgebreid afscheid konden nemen.
Het voelde vreemd, moet ik zeggen. Je zegt wel 'Au Revoir', maar je hebt er geen idee van of dit ook zo zal zijn. Zal ik mijn nieuwe vrienden ooit nog terugzien? Beloftes zijn één ding, ze ook echt nakomen is iets anders. Begrijp me niet verkeerd, ik wil dolgraag op bezoek gaan in Engeland, Nederland (ok, dat moet zeker lukken) en Duitsland. Maar toch, één ding is al zeker, we zullen nooit meer in dezelfde groep zijn. Erasmus is uniek.
Ik ben blij dat ik in het avontuur gestapt ben, dat ik weer nieuwe mensen heb leren kennen van over de hele wereld, dat ik nieuwe vrienden heb gemaakt, dat ik een beetje deftig Frans spreek, dat ik heb kennis gemaakt met een ander onderwijssysteem dan het onze en dat ik heb ontdekt dat het leven in verschillende landen vaak zo verschillend is, maar tegelijk ook zo gelijkend.
Anderzijds ben ik ook blij om weer thuis te zijn. Ik ben bereid om dit hoofdstuk af te sluiten en snak alweer naar een nieuwe uitdaging. Mijn vakantiejob, de vakantie zelf, een appartementje delen met Vincent, mijn laatste jaar studeren met bijhorende stage, wat daarna,...? Er zijn zoveel dingen die ik nog wil doen en uitzoeken. Erasmus was daar ook één van en ik ben blij dat ik het met een glimlach op mijn gezicht van mijn lijstje kan afvinken. Laat dus één ding zeker zijn: Erasmus, ik heb van je genoten, ik heb van je geleerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten